Po rozstaniu ze swoim dawnym partnerem, z którym dotychczas tworzyliście wspólnie dobrze prosperującą rodzinę, walczysz o odzyskanie równowagi, mimo, że czujesz się niepewna i bezbronna. W twoim nowym świecie poczujesz ogromną pokusę zamknięcia swego zranionego serca, obleczenia go w gorzką postawę wobec życia i miłości, bardziej sceptyczną i pełną rezerwy. Obiecujesz sobie wówczas, że zrobisz wszystko, by strzec swego złamanego serca, nawet jeśli miałoby to oznaczać wycofanie się w samotność.
Mimo tych słabości, praca jaką wykonałaś sprawiła, że jesteś kobieta, która potrafi z odwagą sprostać trudnej i bolesnej sytuacji, żyć intensywniejszymi, trudnymi uczuciami i nie załamuje się. To zupełnie normalne, ze kiedy rozpada się rodzina, mówisz sobie, że twój ból jest karą za błędy i nadmiar zaufania. Emocjonalne blizny bierzesz za przekonujący dowód, ze byłaś zbyt naiwna obdarzając drugą osobę zaufaniem, wierząc w obietnice, ze będziesz kochana i bezpieczna. Mimo takich interpretacji nie jest to właściwa interpretacja, gdyż oparta jest ona na nieporozumieniu tego, czym jest zaufanie w rodzinie i jakie jest jego prawdziwe źródło.
Copyright @ 2010 Wychowanie w rodzinie